Η Ελευθερία Αρβανιτάκη, όση ένταση και δύναμη εκπέμπει στη σκηνή με την φωνή της, τόση ηρεμία και διακριτικότητα χαρακτηρίζουν τη ζωή της. Σαν τη θάλασσα -ίσως γιατί κατάγεται από δύο νησιά, την Ικαρία και τους Παξούς. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει μια κόρη κι έναν γιο. Στις 29 Ιουνίου θα τραγουδήσει στο Ηρώδειο.

«Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στον Πειραιά. Η μαμά μου είναι από την Ικαρία, από τον Αγιο Κήρυκο. Το πατρικό της ήταν στο ψηλότερο χωριό του νησιού, την Οξέ. Όλα μου τα καλοκαίρια, ως τα 18 μου, τα πέρασα στην Ικαρία. Αργότερα αραίωσα να πηγαίνω. Με τις συναυλίες δεν έχω πια τον χρόνο.

Κουβαλάω μέσα μου την Ικαρία. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής μου και της αισθητικής μου. Κατάγομαι και από άλλο ένα νησί, τους Παξούς, πολύ διαφορετικό αλλά εξαιρετικό κι αυτό. Τα τελευταία χρόνια άρχισα να πηγαίνω πιο συχνά.

Οι γονείς μου γνωρίστηκαν στην Αθήνα. Ο πατέρας μου δούλευε στη ΔΕΗ. Μετά πήγε στο Κονγκό, αλλά δυστυχώς έγινε τότε η επανάσταση και έφυγε άρον-άρον. Γύρισε στην Αθήνα, αρρώστησε και έφυγε από την ζωή.

  • Μικρή ήμουν κοινωνικό παιδί, τώρα δεν είμαι

Δεν θυμάμαι τον πατέρα μου. Έχω κάνει ένα Χ στη μνήμη μου -από εκεί και πίσω θυμάμαι ελάχιστα πράγματα. Σαν να μην έγινε… Έλειπε και πολύ. Θυμάμαι πηγαίναμε στο φωτογραφείο, η μαμά μου με τα δυο της παιδιά, για να στείλει τη φωτογραφία στον μπαμπά. Να βλέπει πως μεγαλώνουμε. Ο αδελφός μου τον θυμάται –ήταν τότε 15, μεγάλο παιδί. Εγώ τα έχω σβήσει.

Μετά ήταν δύσκολο. Αλλά ήταν καλό. Υπάρχει αρμονία στη σχέση αυτή, η μαμά με τα δύο παιδιά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι τρεις μας. Μικρή ήμουν κοινωνικό παιδί, τώρα δεν είμαι».

«Τραγουδούσα. Από πιτσιρίκι μ’ άρεσε το τραγούδι, αλλά χωρίς να έχω στο μυαλό μου να γίνω τραγουδίστρια. Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου, ποτέ. Απλώς έτυχε η συγκυρία και βρέθηκα με την Οπισθοδρομική Κομπανία, σε διακοπές στην Σκόπελο. Ήμασταν σε μια ταβέρνα. Ήταν τότε πολύ της μόδας τα ρεμπέτικα και τραγουδούσα, έπαιζα και κιθάρα. Ήμασταν μια παρέα εμείς και μια παρέα τα παιδιά της Οπισθοδρομικής και τραγουδάγαμε όλοι μαζί. Κάποια στιγμή ο αρχηγός αυτής της ομάδας, ο Άγγελος ο Σφακιανάκης μου είπε ότι έχουν μια πρόσκληση από το Σαββόπουλο να παίξουν μαζί του κι αν θέλω να πάω κι εγώ. Και του λέω, έρχομαι. Έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία. Ήταν απροσδόκητο πολύ, μέσα στην μουσική, όμως, εγώ ήμουν πολύ δοσμένη. Κι ήρθε ο Σαββόπουλος και το έκανε όλο αυτό να λάμπει.

Η πρώτη μου φορά που τραγούδησα με κόσμο ήταν με τον Διονύση. Ηταν υπέροχο. Είχε τρομερή επιτυχία η Οπισθοδρομική όλα τα χρόνια που ήμασταν μαζί, διαμορφώθηκαν και παρέες που αντέχουν ακόμα.

Δεν μου είπε τίποτα ο Σαββόπουλος όταν με άκουσε. Του είχαν ήδη πει τα παιδιά ότι υπάρχει και μια κοπέλα πια στην παρέα και εκείνος ζήτησε να μας δει σε μια ταβέρνα και να είμαι κι εγώ. Πήγαμε, είπε ότι ήμουν πολύ καλή και μας κάλεσε όλους στο πρόγραμμά του. Ετσι ξεκίνησα να τραγουδάω και ως παρτενέρ του και με την Οπισθοδρομική.

  • Στη ζωή μου ήθελα να γίνω αρχαιολόγος, αλλά δεν τα κατάφερα

Μετά την Κομπανία δεν θεωρούσα καθόλου αυτονόητο ότι θα συνεχίσω μόνη μου. Μόλις διαλύθηκε η Οπισθοδρομική ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι πρέπει να σταματήσω. Ήταν κομβικό σημείο για μένα. Και τότε γνωρίζω τον Σπανουδάκη και φτιάχνουμε το “Κοντραμπάντο”. Από εκεί άνοιξε ο δρόμος. Όλο αυτό πάντως ήταν τυχαίο.

Στη ζωή μου ήθελα να γίνω αρχαιολόγος, αλλά δεν τα κατάφερα. Η ιδέα ήταν να πάω στην Ιταλία, αλλά επειδή είχε ήδη φύγει ο αδελφός μου στην Αμερική για να σπουδάσει αρχιτεκτονική, ήταν λιγάκι δύσκολο οικονομικά να πάω κι εγώ στο εξωτερικό. Τελικά, ακολούθησα άλλον δρόμο, της μουσικής κι ούτε μου έμεινε απωθημένο. Παράλληλα δούλευα -στο λογιστήριο της Βιβεχρώμ, στα υλικά για βαφές πλοίων. Ωραία χρόνια, ξένοιαστα».

«Όχι, δεν με δυσκόλεψαν τα πράγματα στην μουσική, η πορεία μου ξεκίνησε κανονικά και με επιτυχία. Μέσα στην Κομπανία είχα κι εγώ, όπως και ο καθένας από εμάς, τη θέση του. Κάναμε πολλά πράγματα, μαθαίναμε βυζαντινή μουσική, είχαμε πάρει δάσκαλο. Γυρνάγαμε τους συλλέκτες για να ακούσουμε τραγούδια που δεν τα είχαμε στα χέρια μας. Το “Θα σπάσω κούπες” είναι ένα απ’ αυτά που βρήκαμε –αριστούργημα. Κάναμε σοβαρή δουλειά, δεν ήμασταν ρέπλικες. Ήμασταν νέοι και όλο αυτό το αντιμετωπίζαμε πολύ σημερινά κάτι που έπαιξε ρόλο στην επιτυχία της Οπισθοδρομικής. Είναι η πρώτη ομάδα που ασχολείται με τα ρεμπέτικα τότε και κάνει live.

Με τον Σπανουδάκη, μετά, ήταν τόσο διαφορετικό. Καθόλου οικείο, ένα καινούργιο πράγμα. Παιδεύτηκα, αλλά το καταφέραμε κι έκανε πολλή μεγάλη επιτυχία. Μετά το ένα έφερε το άλλο, άρχισα να κάνω εμφανίσεις, ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος με τον Σπανουδάκη. Τα πράγματα πήραν τον δρόμο τ

«Στο μυαλό μου δεν είχα ότι κάνω καριέρα. Ίσως επειδή ξεκίνησα πολύ δυνατά με τα παιδιά, με συναυλίες στο εξωτερικό, με το να φτιάξουμε έναν χώρο για εμφανίσεις, το Άλσος. Και θα τα είχα παρατήσει αν δεν επέμενε ο Χρήστος Νικολόπουλος που με άκουσε.

Αισθάνθηκα ότι μπαίνω στον χώρο της δισκογραφίας και των εμφανίσεων σαν ένα κύμα. Η μία πρόταση ερχόταν μετά την άλλη, ήταν πολύ γοητευτική αυτή η περίοδος και δημιουργική.

Γνώρισα τον Χατζιδάκι μόλις είχα κάνει το “Κοντραμπάντο”, στην Πλάκα, στον Σείριο, μέσω του Σαββόπουλου. Με κάλεσε να τραγουδήσω εκεί. Και τον ερωτεύτηκα. Ήταν μια απίστευτη προσωπικότητα και με ένα χιούμορ καταλυτικό. Σπουδαίος άνθρωπος, σπουδαίος καλλιτέχνης. Απλός, ευγενής. Μας κάλεσε στην Κέρκυρα να κάνουμε το μουσικό διάλειμμα στους Μουσικούς Αγώνες. Κι αυτό το πήρε η τηλεόραση, η ΕΡΤ και εκτινάχθηκε η Οπισθοδρομική.

  • Οι επιλογές μου βασίζονται κυρίως στο δικό μου ένστικτο. Αλλά είναι και θέμα τύχης, στιγμής

Ο Χατζιδάκις είχε πει ωραία λόγια για μένα (σ.σ. ότι “είναι μια μοναδική περίπτωση λαϊκής τραγουδίστριας” και ότι “υπήρξε Ελευθερία από την αρχή”). Ναι, το όνομα μπορεί να είναι μέρος της προσωπικότητάς σου. Μερικά ονόματα κρύβουν έννοιες. Ελευθερία –πόσο μάλλον.

Οι επιλογές μου βασίζονται κυρίως στο δικό μου ένστικτο. Αλλά είναι και θέμα τύχης, στιγμής. Πέραν του ότι τραγουδάς καλά, πρέπει να δουλέψεις. Επίσης να βάλεις στόχο τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις –κάτι εφήμερο ή κάτι λίγο πιο βαρύ αλλά και πιο ουσιαστικό. Κι εγώ είχα αποφασίσει τι γραμμή θα ακολουθήσω από πολύ νωρίς. Τι είναι το ρεπερτόριο που θα επιλέξω, με ποιους θα συνεργαστώ. Ζητούσα συνεργασίες και μου ζητούσαν.

Γενικά θεωρώ ότι είμαι ευνοημένη από όλη αυτή την πορεία. Συνεργάστηκα με ανθρώπους που θαύμαζα. Η φωνή μου ήταν η πρώτη ψηλή φωνή που ξαναβγήκε στο τραγούδι. Ως τότε ήταν οι μέτζο, η Χαρούλα, η Δήμητρα Γαλάνη, μεγάλα ονόματα, η Μοσχολιού. Και ξαφνικά εμφανίζεται μια τραγουδίστρια που τραγουδάει όπως οι παλιές και ξανανεβάζει τον τόνο, σοπράνο. Νομίζω ότι αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση.

Κομβικά σημεία στην πορεία μου; Κατ’ αρχήν, η γνωριμία μου με τον Διονύση και ότι παίξαμε μαζί του. Τα πέντε χρόνια με την Οπισθοδρομική ήταν αποκαλυπτικά για μένα και ξένοιαστα. Και μετά, τι καλύτερο να έχεις τον Σπανουδάκη… Κι εκεί ξεκινάει ο δρόμος και λέω “πάμε να τον ακολουθήσουμε και να δούμε που θα βγει”.

  • Οχι, δεν γίνεσαι φίλος με τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι αλλά εγώ με τους περισσότερους έχω κρατήσει επαφή, είμαστε κοντά

Θαύμαζα πάρα πολύ τον Σπανουδάκη και για τις μουσικές του στο σινεμά. Και γνώρισα έναν άνθρωπο που, και στιχουργός ήταν και μουσικός ήταν και με έναν διαφορετικό ήχο για την εποχή.

Όχι, δεν γίνεσαι φίλος με τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι αλλά εγώ με τους περισσότερους έχω κρατήσει επαφή, είμαστε κοντά.

Αυτό που μένει στο τέλος είναι το έργο. Οσο καλός ή κακός χαρακτήρας κι αν είσαι, στο μέλλον, αυτό δεν μετράει –μετράει μόνο αυτό που αφήνεις πίσω σου. Μου έχει τύχει συνεργαστώ με ανθρώπους που δεν μου ταίριαζαν αλλά που μπορούσα να δουλέψω μαζί τους. Γιατί για μένα πάντα κριτήριο ήταν το έργο. Τι είναι αυτό που φέρει κάθε συνθέτης ή στιχουργός. Και κακός χαρακτήρας να είσαι αυτό που μένει είναι το έργο. Τελικά είναι αυτό.

Οταν γίνεται ένας δίσκος υπάρχει πολλή κουβέντα, παρέα. Είναι μια στιγμή χημείας που τελικά αποτυπώνεται στη δισκογραφία. Συνεργάστηκα πάντα με ανθρώπους που εκτιμούσα βαθιά και την εποχή της Οπισθοδρομικής επίσης ηχογραφούσα και μόνη μου –έτσι γνώρισα τον Ξυδάκη, τον Μαμαγκάκη».

ους.

Πηγή: patrastimes.gr